80.ABESE SURESİ

"Abese" kelimesi "surat astı" anlamına gelir. İlk kelimesi bu sureye ad olmuştur. Mekke döneminde indirilmiştir. 42 ayettir.

Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla
1.Surat astı ve döndü.
2.Kendisine o kör kişi geldi diye.
3.Ne bilirsin belki de o arınacaktır?
4.Yahut öğüt alacak ve öğüt ona yarar sağlayacaktır?
5.Fakat kendini ihtiyaçtan uzak görene gelince,
6.Sen ona yakın ilgi gösteriyorsun.
7.Onun arınmamasından sana ne?
8.Ama koşarak sana gelen,
9.Ki o, (Allah'tan) korkmaktadır,
10.Sen onu bırakıp oyalanıyorsun.
11.Hayır. Bu ancak bir öğüttür.
12.Artık dileyen onu düşünüp öğüt alır.
13.(O) şerefli sahifelerdedir.
14.Yüce ve tertemiz.
15.Yazıcıların ellerinde.
16.İyilik sahibi şerefli kimselerin.
17.Canı çıkası insan ne kadar da nankördür!
18.(Allah) onu hangi şeyden yarattı!
19.Bir nutfeden yarattı ve belli bir şekle soktu.
20.Sonra ona yolu kolaylaştırdı.
21.Sonra öldürdü ve kabre koydu.
22.Sonra dilediğinde onu diriltir.
23.Hayır. O (Rabbinin) kendisine emrettiğini yerine getirmedi.
24.İnsan yiyeceğine bir baksın.
25.Şüphesiz biz suyu döktükçe döktük.
26.Sonra yeri yardıkça yardık.
27.Böylece orada taneler bitirdik.
28.Üzümler ve yoncalar,
29.Zeytinler ve hurmalar,
30.Sık ağaçlı bahçeler,
31.Meyvalar ve çayırlar,
32.Size ve hayvanlarınıza bir yarar olmak üzere.
33.Ancak o kulakları sağır edercesine şiddetli gürültü geldiği zaman,
34.O gün kişi kardeşinden kaçar,
35.Annesinden ve babasından da,
36.Eşinden ve oğullarından da.
37.O gün onlardan her birinin kendine yetecek bir işi vardır.
38.Yüzler var ki, o gün parıl parıl parıldar.
39.Güler ve sevinçlidir.
40.Öyle yüzler de var ki o gün üzerini toz kaplamıştır.
41.Onları karanlık bürümüştür.
42.İşte onlar inkârcılar, facirlerdir.

Nüzul Sebepleri

1-10.Tirmizi ve Hakim`in Hz. Aişe (r.a.)`den rivayet ettiklerine göre bu ayeti kerimeler Abdullah ibnu Ümmi Mektum hakkında indirilmiştir. Mekke`nin ileri gelenleri Resulullah (a.s.)`ın yanına geldiklerinde şehrin fakirlerinin yanlarına girmelerini istemiyorlardı. (Bu konuda ayrıca Enam suresinin 52 ve 53. ayeti kerimelerinin iniş sebeplerine bakınız). Bir gün Resulullah (a.s.)`ın yanında Mekke`nin ileri gelenlerinden birinin bulunduğu sırada gözleri görmeyen (a`ma) İbnu Ümmi Mektum yanına gelerek: "Beni irşad et (doğruya yönelt, hak üzere ilerlememi sağlayacak şeyler öğret)!" dedi. Ama Resulullah (a.s.) ondan yüzünü çevirerek diğer adamla ilgilenmeye başladı. İbnu Ümmi Mektum: "Benim söylediğimde bir sakınca mı görüyorsun?" diye sordu. Bu olay üzerine bu ayeti kerimeler indirildi.