KEHF SURESİ / 296
21.Böylece, Allah'ın vaadinin hak olduğunu ve kıyametin geleceğinde şüphe olmadığını bilmeleri için (insanlara) onları buldurduk. Onların durumlarını aralarında tartışıyorlardı. (Bazıları): "Üzerlerine bir bina yapın" dediler. Rabbleri onları daha iyi bilir. Onların işlerine üstün gelenler de: "Mutlaka onların yanlarında bir mescid edineceğiz" dediler.
22."Onlar üç kişidirler, dördüncüleri de köpekleridir" diyecekler. Yine: "Beş kişidirler, altıncıları köpekleridir" diyecekler. (Yaptıkları) gayba taş atmaktır. "Yedi kişidirler, sekizincileri de köpekleridir" diyecekler. De ki: "Onların sayılarını Rabbim daha iyi bilir. Pek az kimseden başkası onları bilmez." Artık onlar hakkında açık bir tartışmadan başka tartışmaya girme ve onlar hakkında onlardan (kitap ehlinden) kimseye bir şey sorma.
23.Hiç bir şey hakkında: "Bunu ben yarın yapacağım" deme.
24.Ancak, "Allah dilerse" (de). Unuttuğun zaman Rabbini an ve de ki: "Umulur ki Rabbim beni bundan daha yakın bir başarıya iletir."
25.Onlar mağaralarında üç yüz yıl kaldılar ve dokuz (yıl) da kattılar.
26.De ki: "Ne kadar kaldıklarını Allah daha iyi bilir. Göklerin ve yerin gaybı O'nundur. O ne güzel gören ve ne güzel duyandır. Onların O'ndan başka hiçbir dostları yoktur ve O hükmüne kimseyi ortak etmez."
27.Rabbinin Kitabından sana vahyedileni oku. O'nun sözlerini değiştirecek yoktur. O'ndan başka sığınılacak birini de bulamazsın.

Nüzul Sebepleri

23.İbnu Cerir`in Dahhak`tan yine İbnu Merdeviye`nin Abdullah bin Abbas (r.a.)`tan rivayet ettiklerine göre Resulullah (a.s.) bir şeyi yapmak üzere yemin etti. Aradan kırk gece geçti bunu yapamadı. Bunun üzerine bu ayeti kerime indirildi.