İSRA SURESİ / 285
28.Eğer Rabbinden umduğun bir rahmeti beklerken (darlık dolayısıyla) onlara yüz çevirecek olursan, bu durumda onlara yumuşak söz söyle.
29.Elini boynuna bağlı kılma, tamamen de açıp saçma. Sonra kınanmış, hüsrana uğramış halde oturur kalırsın.
30.Şüphesiz Rabbin dilediğine rızkı yayar ve (dilediğine) daraltır. Gerçekten O kullarından haberdar olan, onları görendir.
31.Yoksulluk korkusuyla çocuklarınızı öldürmeyin. Onlara da sizi de biz rızıklandırız. Şüphesiz onların öldürülmesi büyük bir suçtur.
32.Zinaya yaklaşmayın. Çünkü o, açık bir kötülüktür. Yol olarak da çok kötüdür.
33.Haklı bir sebep olmaksızın Allah'ın haram kıldığı canı öldürmeyin. Kim haksızlıkla öldürülürse onun velisine bir yetki vermişizdir. O da öldürmede aşırı gitmesin. Çünkü o gerçekten yardım görmüştür.
34.Erginlik çağına erişinceye kadar, en güzel bir şekil dışında yetimin malına yaklaşmayın. Sözü de yerine getirin. Çünkü verilen sözden sorulacaktır.
35.Ölçtüğünüz zaman ölçüyü tam tutun ve doğru bir tartıyla tartın. Bu daha hayırlı ve sonuç bakımından da daha güzeldir.
36.Hakkında bilgi sahibi olmadığın bir şeyin ardına düşme. Şüphesiz kulak, göz ve kalb; bunların tümü ondan sorumludur.
37.Yeryüzünde böbürlenerek yürüme. Şüphesiz sen ne yeri yarabilirsin ne de boyca dağlara ulaşabilirsin.
38.Bütün bunlar kötü olmaları dolayısıyla Rabbinin katında sevilmeyen şeylerdir.

Nüzul Sebepleri

28.İbnu Cerir`in Dahhâk`tan rivayet ettiğine göre bu ayeti kerime Resulullah (a.s.)`tan bir şeyler isteyen fakirler hakkında inmiştir.

Said bin Mansur`un Ata el-Horasani`den rivayet ettiğine göre de Resulullah (a.s.) Tebük seferine hazırlanırken bu sefere katılmak isteyen ancak binekleri bulunmayan bazı Müslümanlar da Resulullah (a.s.)`ın yanına gelerek ondan kendilerine binek bulmasını istediler. Resulullah (a.s.) onlara binek bulamayacağını söyleyince, onun kendilerine kızdığından böyle cevap verdiğini sanarak gözleri yaşlı bir halde geri döndüler. Bunun üzerine bu ayeti kerime indirildi.

29.Said bin Mansur`un Seyyar Ebi Hakem`den rivayet ettiğine göre Resulullah (a.s.) bolca veren biriydi. Bir gün kendisine kumaş geldi ve onu hemen etrafındaki insanlar arasında paylaştırdı. Sonra bazı kimseler geldiler ve Resulullah (a.s.)`ın kumaşı tamamen dağıttığını gördüler. Bunun üzerine bu ayeti kerime indirildi.

İbnu Merdeviye`nin Abdullah bin Mes`ud (r.a.)`dan rivayetine göre de bir çocuk Resulullah (a.s.)`a gelerek annesinin bazı şeyler istediğini bildirdi. Resulullah (a.s.), yanında istediği şeylerin bulunmadığını bildirdi. Çocuk bu kez: "Gömleğini kendisine vermeni istiyor" dedi. Resulullah (a.s.) gömleğini çıkarıp çocuğa verdi ve kendisi evde gömleksiz kaldı. Bunun üzerine bu ayeti kerime indirildi.

Bir başka rivayete göre de Resulullah (a.s.)`ın Hz. Aişe (r.a.)`den elinde olanların tümünü infak etmesini istemesi, Hz. Aişe (r.a.)`nin de bu durumda yanlarında bir şey kalmayacağını söylemesi üzerine bu ayeti kerime indirilmiştir. Ayeti kerimenin iniş sebebinin bu sayılan olayların tümüyle, hatta daha başka olaylarla bağlantısı olabilir.