TEVBE SURESİ / 196
55.Onların malları ve çocukları seni imrendirmesin. Allah bunlarla onlara dünya hayatında azab etmeyi ve kâfir oldukları halde canlarının çıkmasını diliyor.
56.Sizden olduklarına dair Allah'a yemin ederler. Oysa onlar sizden değildirler; ama onlar korkak bir topluluktur.
57.Eğer onlar bir sığınak veya barınabilecekleri mağaralar yahut girebilecekleri bir yer bulabilselerdi hemen hızla o tarafa doğru koşarlardı.
58.Onların kimileri de sadakalar konusunda sana dil uzatırlar. Ondan kendilerine verilirse hoşnut olurlar ama kendilerine verilmezse o zaman hemen öfkelenirler.
59.Eğer onlar, Allah'ın ve Peygamber'inin kendilerine verdiği şeylere razı olup: "Allah bize yeter. Allah kendi lütfundan bize verecektir; Peygamberi de. Biz ancak Allah'a gönül bağlayanlarız" deselerdi (kendileri için daha iyi olurdu).
60.Sadakalar (zekatlar) Allah tarafından bir farz olarak, yoksullara, düşkünlere, onların toplanmasında çalışanlara, gönülleri İslam'a ısındırılacak olanlara, kölelere, borçlulara, Allah yolunda olanlara ve yolda kalanlaradır. Allah alimdir, hakimdir.
61.Onlardan bazıları da Peygamber'i incitirler ve: "O her söyleneni dinleyen bir kulaktır" derler. De ki: "O, sizin için bir hayır kulağıdır. Allah'a inanır, mü'minlere inanır. İçinizden iman edenler için de bir rahmettir. Allah'ın Peygamberini incitenlere acıklı bir azap vardır."

Nüzul Sebepleri

58.Buhari`nin Ebu Said Hudri (r.a.)`den rivayet ettiğine göre Resulullah (a.s.) ganimet mallarını paylaştırırken Zu`l-Huvaysıra yanına geldi ve: "Adil ol" dedi. Resulullah (a.s.) da: "Yazık sana! Ben adil olmazsam kim adil olur?" diye buyurdu. Bunun üzerine bu ayeti kerime indirildi.

61.Katade ve Suddi`den rivayet edildiğine göre münafıklardan bir grup kendi aralarında toplandılar. İçlerinde Cellas bin Suveyd ve Vedi`a bin Sâbit adlı münâfıklar da vardı. Bunlar Resulullah (a.s.) hakkında çirkin sözler söylediler ve: "Eğer Muhammed`in söyledikleri doğruysa biz eşeklerden de daha aşağıyız" dediler. -Bir rivayete göre münâfıklar böyle konuşurlarken içlerinden biri: "Muhammed bu konuştuklarımızı duyarsa bizi rezil eder" dedi. Bunun üzerine Cellas bin Suveyd: "Korkmayın. Biz istediğimiz gibi konuşur sonra Muhammed`in yanına gider bunları konuşmadığımıza yemin ederiz. O da bizi doğrular. Çünkü Muhammed bir kulaktır her duyduğuna inanır" dedi.- Yanlarında ensarın çocuklarından Amir adlı bir çocuk da vardı. Münâfıklar onu da alaya aldılar. Amir onların bu hareketlerine kızdı ve: "Muhammed`in söyledikleri doğrudur ve siz eşeklerden daha aşağısınız" dedi. Sonra konuştuklarını Resulullah (a.s.)`a haber verdi. Resulullah (a.s.) adamları yanına çağırıp bunu kendilerine sordu. Onlar böyle bir şey söylemediklerine yemin ettiler ve Amir`in yalancı biri olduğunu ileri sürdüler. Amir ise onların yalan söylediklerini söyledi. Ama Resulullah (a.s.) yine de onların sözlerini kabul etti. Bunun üzerine Amir: "Allah`ım! Doğru söyleyeni doğru çıkar, yalan söyleyeni yalan çıkar!" diye dua etti. Sonra bu ayeti kerime indirildi.